Πάτα mute στη Φασαρία του μυαλού!

Το παραμύθι του Juan και της λαχανί κουζίνας.

Χρόνια ολόκληρα πέρασα μου φαίνεται μέσα σε αυτό το παραμύθι. Το διάβαζα, το ξαναδιάβαζα κάθε ημέρα, ατελείωτες ώρες, όποτε τα χέρια ή το σώμα δεν ήταν απασχολημένα με κάτι πρακτικό. Το μυαλό ταξίδευε ακατάπαυστα και έφτιαχνε εικόνες, στίχους, σενάρια, καταλήξεις, επιθυμίες, σειρές και sequel ολόκληρα από στιγμές. Αν το μυαλό μου ήξερε να δημιουργεί σαπουνόπερες, ο κ. Γιάγκος Δράκος θα είχε φάει τη σκόνη μου!

Στιγμές που βίωσα και ΘΑ ήθελα να είχα βιώσει διαφορετικά.

Κουβέντες που είπα και ΘΑ ήθελα να πω διαφορετικά.

Σκηνές ολόκληρες που ΘΑ ήθελα να μου έχουν συμβεί αλλιώς.

Επιλογές που έκανα και πώς ΘΑ ήταν ΑΝ επέλεγα κάτι διαφορετικό.

Μιλάμε για εκατομμύρια ή μάλλον ΤΡΙΣεκατομμύρια σκέψεις. Απανωτές!! Η μία μετά την άλλη!!! Σαν να έχεις κι άλλον έναν άνθρωπο μαζί σου και να συνομιλάς μαζί του ακατάπαυστα!! Και καλά εγώ κάποια στιγμή το βουλώνω! Είμαι μερικές φορές λαλίστατη, αλλά κάποια στιγμή ακόμα κι εγώ ησυχάζω!

ΑΥΤΕΣ????? Ποτέ!!! Μα ποτέ σου λέω!

Η φασαρία τους με ακολουθούσε στο κρεβάτι, στο αυτοκίνητο, στο μπάνιο. Μέσα στο σπίτι και έξω από αυτό. Και κάποιες φορές σκεφτόμουν ότι δεν είναι δυνατόν να είναι ΑΠΥΘΜΕΝΟ αυτό το «πηγάδι των σκέψεων»!

Κι όμως! ΗΤΑΝ!!! Ήταν τόσο τεράστιο, όσο το σύμπαν ολόκληρο! Δεν σου έχει τύχει να ανοίγεις μια σελίδα στο διαδίκτυο να βρεις ΚΑΤΙ συγκεκριμένο και να καταλήγεις μετά από 3 ώρες αναζήτησης να μαθαίνεις ότι τις κωλοφωτιές στα Μαλαισιανά τις λένε kelip-kelip?

Έτσι και οι σκέψεις.

Ξεκινούσα από μία απλή σκέψη. Aς πούμε ότι η σκέψη ήταν: Ο Γιάννης δεν με πήρε τηλέφωνο. Ε, μετά από αυτό το ΧΑΟΣ!! Έχεις δει κουνούπια να κάνουν επίθεση σε γαλαζοαίματο, χωρίς προστασία, σε ελεύθερο camping με Νοτιά κοντά στη θάλασσα και σε καλαμιές? Αυτή ακριβώς είναι η εικόνα. Δεκάδες χιλιάδες σκέψεις να κατακλύζουν ΕΝΑ μυαλό. Από παντού!

Το μαγευτικό σε όλη αυτή τη διαδικασία ήταν όχι μόνο το πλήθος των σκέψεων, αλλά και η ποιότητά τους. Άλλες ήταν καυστικές, άλλες ήταν ροζ-κόκκινες, άλλες επιθετικές, άλλες αγαπησιάρικες κι άλλες δημιουργικές. Αλλά Μα Τον Τουτάτη και τον Ποσειδώνα, ήταν ΤΟΣΕΣ πολλές!! Πώς να ξεχωρίσω τους στόχους και τα όνειρά μου μέσα σε όλο αυτό το αδιάκοπο Μπιρι-μπίρι; Πώς να νιώσω ελεύθερη, αν το ίδιο μου το μυαλό με καθήλωνε; Πώς να βρω τι έπρεπε να κάνω που δεν με πήρε ο Τζον-Τζον μου τηλέφωνο, όταν κατέληγα να σκέφτομαι ότι πρέπει να αλλάξω αυτό το λαχανί χρώμα στην κουζίνα που ποτέ, μα ΠΟΤΕ (!!!!) δεν μου άρεσε;

Παρατηρώντας λοιπόν αυτές ειδικά τις σκέψεις που με κρατούσαν ξύπνια τα βράδια, είδα ότι ακολουθούσαν μία βασική αρχή. Αφορούσαν όλες, μα ΟΛΕΣ το παρελθόν. Προβολές στο παρελθόν. Στιγμές του παρελθόντος. Σκηνές πεπερασμένες. Κι όμως για κάποιο λόγο το παρελθόν μου, μπαστακωμένο μέσα σε συνάψεις και νευρώνες έκανε πάρτυ! Κι όχι από αυτά τα ωραία που χορεύεις μπλουζ, φιλιέσαι και τρως Lotto Crunchy αρειμανίως. Από τα άλλα. Που τσακώνεσαι, πονάς, φωνάζεις, κλαις και χμμμμμμμ…

Αυτό λοιπόν το παραπάνω είναι η πραγματικότητα, αλλά είναι και η επιφάνεια!

Να το πάμε λίγο πιο βαθιά;

Τι θα γινόταν αν εγώ εξέφραζα εξαρχής στο αντικείμενο του πόθου μου την ανάγκη να τον ακούσω; Τι θα γινόταν αν εγώ έπαιρνα τηλέφωνο; Και στην τελική τι θα γινόταν ακόμα κι αν άφηνα ελεύθερο τον εαυτό μου να νοιώσει την απόρριψη από το βουβό τηλέφωνο και κατανοούσα ότι αυτό που με ενοχλεί δεν είναι ο Χουάν μου, ούτε η Vodafone, αλλά το ίδιο το συναίσθημα της απόρριψης;

Είναι πολύ απλό όλο αυτό, αλλά σκέψου:

Αν ΕΚΕΙΝΗ τη στιγμή που νιώθω κάτι, το δω κατάματα;

Αν αναλάβω την ευθύνη του, επιτόπου; Αν δηλαδή κατανοήσω ότι το να μην με πάρει ο Γιαννάκης τηλέφωνο, ΕΓΩ το παίρνω σαν απόρριψη για κάποιους λόγους; Αντί να χάνομαι μέσα σε σενάρια που καταλήγουν στη λαχανί κουζίνα μου, μήπως απλά να αποδεχτώ ό,τι νιώθω; Και ότι αυτό που νιώθω δεν είναι ευχάριστο;

Χμμμμμ…. Για κάτσε να δω! Αν αποδεχόμουν το συναίσθημα εξαρχής, τότε η λαχανί μου κουζίνα δεν θα έπιανε τόσο χώρο στον εγκέφαλό μου και τελικά όλη αυτή η ενέργεια που κατανάλωσα, θα ήταν ελεύθερη να διοχετευθεί κάπου ίσως πιο δημιουργικά.

Τώρα θα μου πεις: Χαίρω πολύ! Οκ, άντε και το δοκιμάζω. Άντε και αποδέχομαι ότι νιώθω απόρριψη. KAI; Γιατί να νιώθω έτσι; Γιατί να θυμώνω; Και πώς το να το κατανοήσω όλο αυτό θα μου ησυχάσει το μυαλό;

Ε?

Το μυαλό είναι φασαριόζικο, διότι για να κατανοήσει το παρόν, συνδέεται με το παρελθόν. Τόσο απλά! Μαγικό ε;

Αν στο τώρα νιώθει η καρδιά σου απόρριψη, σίγουρα έχει νιώσει και στο παρελθόν. Το μυαλό λοιπόν τι κάνει; Πάει και συνδέεται με δεκάδες στιγμές του παρελθόντος σου που έχουν παρόμοιες ποιότητες για να καταλάβει τι ακριβώς γίνεται τούτην εδώ τη στιγμή. Και τέλος πάντων είναι και κουτσομπόλικο. Του αρέσει η φασαρία, το τζέρτζελο.

Το θέμα είναι, εσένα σου αρέσει; Εμένα δεν μου άρεσε πια.

Και τι έκανα; Αποφάσισα να απελευθερώσω όλα τα συναισθήματα που κρατούσα μέσα μου. Κατανοώντας βαθιά και απόλυτα την ευθύνη μου στην πρόσληψή τους.

Και αυτό οδήγησε σε 8ωρο ύπνο τόσο βαθύ, που ακόμα και τον Άρχοντα να βλέπουν δίπλα μου με τετραπλό dolby, δεν ξυπνάω! (Εκτός κι αν έρθουν οι πίτσες!)

Αυτό που θέλω να πω είναι ότι υπάρχουν τρόποι!

Βρες τον δικό σου, αυτόν που σε εκφράζει, αυτόν που βλέπεις ότι δουλεύει, ότι είναι αποτελεσματικός και άμεσος και άσε τον εαυτό σου να μεγαλουργήσει!

Όλες αυτές οι υπέροχες δημιουργικές σκέψεις που έχεις, περιμένουν να εκφραστούν σε αυτόν τον κόσμο, ΤΩΡΑ!, και να τον αλλάξουν! Εσύ θα τον αλλάξεις!!!! Εσύ και οι ιδέες που έχεις για το πώς θα φτιάξεις τα καινούρια αιωρούμενα αθλητικά, το αυτοκαθαριζόμενο νερό, την φωτογραφική που αποθανατίζει τη σκέψη και ένα σωρό άλλα πανέμορφα projects. Αυτά όμως κρύβονται κάτω από σκέψεις και συναισθήματα που ήρθε η ώρα να αφήσεις ελεύθερα. Όταν η φασαρία σου δεν θα υπάρχει πια, αυτό που θα μείνει θα είναι το ταλέντο, το πάθος και η έμπνευσή σου, ο απόλυτα αληθινός, δημιουργικός και κρυστάλλινα διαυγής ΕΣΥ!

Βρες τον τρόπο σου και Γίνε ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ!!

*Τον Γιάννη δεν τον πήρα! Πλέον μιλάμε τηλεπαθητικά!!!

#freedom #mentalnoise