Ωδή στον μπαμπά μου...

Με αυτό το ωραίο (ναι, ξέρω!!!!!) τυπάκι κι αρσενικό μεγαλώσαμε παρέα. Στα 24 του με έκανε, με τη σύντροφο ζωής, καψούρα κι αγάπη, τη μαμά μου, που κι αυτή 20 χρονώ ήταν-δεν ήταν.

Είχε πολλά κουσούρια ρε παιδί μου, στα δικά μου μάτια. Πωωωωω, δεν φαντάζεσαι... Το τί έχουμε κάνει και σούρει ο ένας στον άλλον κατά καιρούς, δεν περιγράφεται...Το ψευδώνυμο που του είχα κολλήσει σαν ρετσίνι πάνω του για χρόνια ήταν 'ο Τούρκος'.

Ήταν ένα παρατσούκλι που κουβαλούσε από παιδί και για τα δικά μου αυτιά ταίριαζε γάντι ρε παιδί μου, γιατί απέναντί μου ένιωθα ότι τον είχα, απέναντί μου άγριο και φωνακλά. Έναν μαχητή σαν βγαλμένο από τα βιβλία.

Και τον πολεμούσα λυσσαλέα με ό,τι όπλο είχα.

Ήταν αυτός που όριζε τα πράγματα, αυτός που στα μάτια μου και στην καρδιά μου αντιπροσώπευε την εξουσία, την επιβολή, το κατεστημένο. Όλα αυτά στα οποία εγώ αντιστεκόμουν, αυτά τα οποία αμφισβητούσα. Αντιπροσώπευε πρωτόκολλα, νόμους και ορισμούς. Φαντάσου να μην ήταν και αριστερός δηλαδή, ψυχή και σώμα!!!

Αλλά εγώ, το δημιούργημά του, κι αυτός, το δημιούργημά μου, πόσο ίδιοι τελικά ήμασταν.

Έπρεπε να περάσουν χρόνια πολλά, για να ακούσω με άλλα αυτιά την ιστορία του, να δω με άλλα μάτια τη θωριά του.

Το παρατσούκλι που κουβαλούσε από παιδί, ήταν προϊόν μιας ιστορίας που τον πονούσε χρόνια, κι ας μην το μίλαγε το συναίσθημά του. Που τον ντύσανε σε μια σχολική γιορτή Τουρκάκι και λόγω του σκούρου του χρώματος τον κορόιδεψαν και του έμεινε το όνομα, σαν στάμπα. Μια ταμπέλα ακόμα, μαζί με κάμποσες ακόμα.

Κι ήρθα εγώ και αρκετοί ακόμα και το κάναμε λούπα το μοτίβο της κοροϊδίας και του θυμού.

Ακόμα θυμάμαι την πρώτη φορά που άκουσα ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ αυτήν την ιστορία, όπως και όλες τις υπόλοιπες μετά από αυτήν. Που τον είδα με άλλα μάτια και θυμήθηκα πέρα από τους τσαμπουκάδες μας, όλα τα μαθήματα που δεν φάινονταν με την πρώτη ματιά, που τόσο καιρό περνούσαν αθέατα, στα 'ψιλά γράμματα'.

Έχουν περάσει χρόνια από την τελευταία φορά που το χρησιμοποιήσα αυτό το επίθετο, τώρα τον λέω Αρκούδο όποτε αναφέρομαι σε αυτόν, γιατί είναι χαδιάρης και γλυκός σαν μέλι.

Ταυτόχρονα είναι ακριβοδίκαιος, γενναιόδωρος και σταθερός. Είναι γλεντζές και έχει μια βαθιά ζαμανφουτίστικη κοσμοθεωρία που αφορά στο χρήμα, έχει τα καλά και τα κακά του, τις ομορφιές και τις στραβές του. Έχει την ταπεινότητα του Σοφού που έχει σπουδάσει σε όλα τα σχολεία. Και τέλος και πάντων έχει απ'όλα ο μπαχτσές, γιατί ο μπαμπάς μου είναι απλά γαμάτος!!!

Γιατί ΠΑΝΤΑ με τον τρόπο που μπορούσε, ήταν κολόνα και στήριγμα, βάση και διδαχή στον κόσμο μου!!

Γεια σου ρε πατέρα Τσίφτη!!!!!

Σε παίδεψα, με παίδεψες, συγγνώμη σου ζητώ και σ'αγαπώ!! <3 <3 <3 <3

ΧΡΟΝΙΑ ΣΟΥ ΠΟΛΛΑ καθε ημέρα!!! Να σε χαιρόμαστε!

Το λαλά είναι, εννοείται, Καζαντζίδης και είναι το τραγούδι μας. "Εγώ είμ'αετός κι εσύ είσαι τα φτερά μου...." https://www.youtube.com/watch?v=18zpB1g19aI

Και να σου πω και κάτι; Αν κατάφερα να αλλάξω εγώ και ο μπαμπάς μου, τότε όλοι μπορούν! Ό,τι σε πονάει, απελευθέρωσέ το πια!!!!!!!!! Ήρθε η ώρα.

Γιορτάζουν οι αρσενικές μας ποιότητες σήμερα, οι ρίζες μας. Γέμισέ τες με λουλούδια, αγκαλιές και στεφάνια και γιόρτασέ τες!

<3

(16.06.2016)